Het filmen van een veulen…

10363687_10202743738566808_8617673939407284722_n

Een mistig glooiend landschap in het nog blauwe ochtendlicht, dauw op de bladeren,
een veulen probeert voor het eerst op te staan. Met een onrustige ademhaling die in de kou van de vroege ochtend nog wolkjes achterlaat.
Kwetsbaar, onschuldig zijn omgeving onderzoekend…..

Ja, in mijn hoofd kon ik alle shots al helemaal uittekenen en tegelijkertijd wist ik dat het alles behalve realistisch was. Want wat ik wilde en voor me zag had meer met een speelfilm aanpak van doen, dan met de TV-maak realiteit van 3 uurtjes draaien in een wei. Maar toch altijd het maximale proberen te halen natuurlijk.

Dus stond de wekker om 4.15 uur om om 5 uur te arriveren ergens in the middle of nowhere op het Belgische platte land en dan moest ik, volgens het zorgvuldig geproduceerde callsheet, een man bellen die ons dan mee de wei in zou nemen naar het veulen.

Als de telefoon wordt opgenomen klinkt het alsof er iemand uit bed valt
en op mijn herhaaldelijk ‘hallo’ komt geen enkele reactie.
De wind giert en het is nog stikdonker, ik haal mijn schouders op
richting cameraman Rick die vanuit de auto glazig terug kijkt.
Ik bel nog maar een keer, deze keer hoor ik iemand brommen,
geen idee wat ie zegt maar hij weet in ieder geval dat wij er zijn denk ik hoopvol.
Want je wilt niet dat je draaidag gelijk in het water valt, we zijn expres gisteravond al naar België gereden om hier nu zo vroeg te kunnen zijn.

Even later komt er een grote boersige man aanstampen, zo eentje met kolenschoppen van handen en geen woord teveel.
Ik probeer me voor te stellen maar hij knikt slechts norsig, maakt geen oogcontakt en gaat ons voor, een grote stal in. We lopen er maar achter aan.
In elke box staat een merrie met naar we begrijpen een zojuist geboren veulen.
Hij gooit een staldeur open en kijkt ons aan met een blik alsof wij nu met iets moeten komen. Ik begrijp er helemaal niets van en probeer het nog maar een keer,
dat we komen filmen, dat we van de AVROTROS zijn, uit Nederland….

En eindelijk gebeurd er wat in zijn tot nu toe uitdrukkingsloze gezicht.
Ahhh, ja nee, sorry dan moeten we hier helemaal niet zijn.
Uiteindelijk begrijp ik dat de man dacht dat wij met moeder-loze veulens kwamen om te stallen bij zijn merries.
Hoe deze moederloze-veulens in de Volvo-station van Rick zouden hebben moeten passen is mij een raadsel maar blijkbaar had hij daar andere ideeën over.

De man stapt in zijn Mercedes en gebaart ons hem te volgen. Tuurlijk.
Hij stuift weg waardoor het er meer op lijkt dat hij ons van zich af wil schudden dan dat hij ons ergens heen wil brengen, maar uiteindelijk komen we toch gezamenlijk aan op een stuk land.

WARHORSE0005

De man gaat ons voor met een emmer met voer. In het weiland staan een stuk of 10 merries met evenzoveel veulentjes. In mijn hoofd past het script zich al aan. Niks veulen alleen kwetsbaar in de dauw, de veulens wijken nl niet van hun moeders zijde.
En er is al helemaal geen sprake van dauw.

De merries komen af op de emmer met voer en het wordt nog dringen. Voor ik het weet kom ik achter de man met de emmer terecht en tussen een schimmel en een nogal dominante bruine merrie. De dames hebben hun zinnen op de inhoud van de emmer gezet en gunnen elkaar niets. In ene zie ik die dominante merrie haar kont naar achteren gooien en uithalen richting de schimmel. Maar inplaats van de schimmel raakt ze de grote man vol op zijn rug en deze smakt op de grond.

De merries stuiven van schrik alle kanten op. En wij staan met knikkende kniëen de situatie in ons op te nemen. Ik probeer contact te maken met de man, maar die reageert nergens op, komt dat doordat ie weg raakt of was dat vanmorgen niet ook al zo?
Rick belt 112.
Maar waar zijn we in godsnaam?
Ja, ergens op een weiland….
We hebben alle drie geen idee en de gevloerde man geeft ook geen enkele aanwijzing.
Niet over zijn toestand en ook niet over waar wij ons bevinden. Terwijl er zich in mijn hoofd al allerlei noodscenarios afspelen van ziekenhuis bezoek tot draaidag omgooien, hoor ik Rick de situatie uitleggen aan de Belgische 112 mevrouw.

Plotseling staat de slechts in zich zelf mompelende man moeizaam weer op.
Hij heeft pijn, hij vloekt en is boos op zichzelf, het was zijn eigen schuld en hij zou moet toch beter weten en zo meer.
Rick bestelt de ambulance weer af en de man zegt, succes met filmen, doe het hek dicht als jullie weer weg gaan en strompelt het weiland uit, even later zien we zijn Mercedes in de verte wegsnellen.

Daar staan we dan, enigsins verbouwereerd tussen de, zo weten we nu, levensgevaarlijke merries met hun veulens. Het is inmiddels half 6 en we zijn zonder koffie klaarwakker, dat dan weer wel.

Dus aan de slag, dat ene veulen van mijn oorspronkelijke plan worden er nu dus meerdere met hun moeders. En er beginnen zich in mijn hoofd al allemaal inhoudelijke redenen op te dringen waarom dit eigenlijk zoveel beter is dan mijn oorspronkelijke plan, ja je moet altijd naar jezelf toe denken natuurlijk… dat leer je wel bij de tv 😉 of het nou waar is of niet.
We hebben geen dauw en geen wolkjes uit een kleine briesende paarden neus maar wel een prachtig opkomende zon.

Ik stel me de muziek erbij voor die ik ga gebruiken en kom tot de conclusie dat het wel niet helemaal is geworden zoals ik in mijn hoofd had maar dat het wel degelijk een mooie opening kan worden van mijn documentaire: ‘Het verhaal achter War Horse’.

WARHORSE0015

Of dat ook daadwerkelijk zo is, daarvoor moet je op 22 juni zelf maar even kijken om 20.30 uur op NL 2.

‘Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren’
Willem Elsschot

Wat mij overigens nog nooit heeft belet om telkens weer opnieuw te dromen…..

Stof

foto

Mijn moeder maakte vroeger al onze kleding zelf, zij was eigenlijk onze eigen huis-couturier. Op de markt vond ze (altijd) wel weer een frisse lap stof en voor we het wisten liepen mijn broers en ik, in 4 varianten rond. Als ware ‘von Trappjes’.
Alles op maat gemaakt en van een uitstekende kwaliteit.

Maar als puber wilde ik helemaal geen door mijn moeder gemaakte spijkerbroek, ik wilde een echte! Ik wilde confectie, zoals iedereen zijn, nou ja iedereen, wel het hipste gedeelte van iedereen natuurlijk. Ook nu nog probeer ik er enigszins bijtijds bij te lopen maar echt veel verder gaat mijn mode kennis en interesse niet.

Dus toen ik werd gebeld door OpiumTV of ik een special voor ze wilde maken over modekoning Frans Molenaar, dacht ik nou niet direkt: yesss, haute couture helemaal mijn ‘ding’.

Als ik een programma maak dan kan ik dat niet anders dan me er voor de volle 100% in te storten. En meestal raak ik er door gegrepen en dat gebeurde ook dit keer bij Frans Molenaar.

Door te speuren in zijn rijke archief ging ik opeens heel anders kijken naar mode.
Zijn ontwerpen zeker eind jaren ‘70 begin jaren ‘80 zijn ronduit spectaculair.
Als mode-barbaar heb ik mij nooit gerealiseerd hoe zeer haute-couture raakt aan de beeldende kunst.

FM inzet

Aanwezig zijn bij zijn 97ste modeshow, mijn 1ste trouwens, was ronduit een belevenis.
Na afloop vloeide de witte wijn rijkelijk en de bitterballen vonden gretig aftrek. De iets te aangeschoten chique dames op zekere leeftijd probeerden ons nog enigszins keurig te woord te staan met wisselend resultaat.

Het is ook altijd inspirerend om een man te spreken die zijn dromen heeft nagejaagd, niets ontziend soms, maar met passie, vakmanschap en ongelooflijk veel lef en bravoure.
En is de prijs van de roem dan een eenzame kerst?
Kijk en oordeel zelf: LINK

En dat maakt mijn vak nou zo geweldig, telkens opnieuw in de ban raken van een nieuw verhaal, ik ben nu trouwens helemaal in2 paarden, maar daarover later meer…..

Dit is niet zomaar afval, hier ligt een leven…

IMG_8614

Ik had er eigenlijk nooit meer aan gedacht. Maar opeens drong het beeld zich in alle hevigheid weer op. Die twee vuilniszakken die ik opengescheurd op de grond zag liggen, achter een groot kraakpand midden jaren ’80. Ik zie het zo weer voor me alsof het gisteren was.

Studieboeken, tijdschriften, een verwassen knuffel, een blikje, een medaile, brieven, een trui, een stripboek, een pasfoto in een lijstje waar het glas uit was en van die spullen die altijd op een fruitschaal eindigen omdat je nooit weet wat je er mee moet maar het ook niet weg kunt gooien. En een kleurenfoto, zo’n verplichte blije schoolfoto van een blonde jongen met sproeten en een voorzichtig gezicht.
Dit was niet zomaar afval, hier lag een leven van iemand die zelf had besloten er uit te stappen.

De zakken waren opengereten. Mensen hadden als gieren de bruikbare, kostbare spullen er uitgeroofd en de persoonlijke zaken achter gelaten als waardeloos afval.
Een intens verdrietig en eenzaam beeld. Past een leven gewoon in twee vuilniszakken?
Het heeft me toen weken bezig gehouden. Maar zoals dat gaat met nare beelden was het inmiddels ver achter in mijn geheugen geraakt. Totdat ik de foto-tentoonstelling van Huis Marseille bezocht.

Dat beeld en dat zelfde gevoel drongen zich onmiddellijk aan mij op toen ik de foto’s van fotograaf Eddo Hartmann bekeek. Zijn serie ‘Hier woont mijn huis’ is een stomp in je maag. De meest waanzinnige interieuren van een statig grachtenpand. De tijd lijkt er te hebben stilgestaan en de schoonheid staat in enorm contrast met het verwrongen leven dat zich daar moet hebben afgespeeld. Beelden laten zich hier moeilijk in woorden vatten.

Ook hier hebben mensen, in dit geval curatoren, de waardevolle spullen weggehaald en wat overblijft is dat hele persoonlijke, genadeloos en systematisch vast gelegd door de fotograaf. Die ooit dat zelfde huis als kind is ontvlucht met zijn moeder en broer. De foto’s zijn voor hem een confrontatie met zijn gewelddadige jeugd wat de foto’s nog meer wrangheid en diepte geeft. Maar ook zonder die informatie spreken de beelden helemaal voor zichzelf. Zijn eigen kindertekening vind hij na 21 jaar terug op de muur van zijn oude kamer. Bizar.

IMG_8612

Maar niet alleen de foto’s van Eddo zijn de moeite waard, een verdieping verder laten de foto’s van Elspeth Diederix je opnieuw naar de schoonheid van iets alledaags kijken. Wat dan toch ook weer als een raar contrast voelt als ik deze foto-series zo na elkaar bekijk. De schoonheid van een petfles staat hier tegenover de schoonheid van de vuilheid, de eenzaamheid en het verdriet. Enfin het bleef nog lang onrustig in mijn hoofd….

IMG_8621

En dat is toch precies wat je wilt dat gebeurt als je naar kunst kijkt. Ik wil maar zeggen, het is fijn onderduiken en mijmeren in Huis Marseille.
Gaat dat zien: huismarseille.nl

Mijn neefje wil dictator worden…..

zin van het leven

Mijn neefje wil dictator worden…..
Daar moest ik best even aan wennen.
Hoewel hij het op zijn sollicitatieformulier bij de plaatselijke supermarkt zelf ook wel wat bruut vond staan, hield hij toch voet bij stuk.

Nu is mijn 16- jarige neef echt een slimme, sociale en buitengewoon lieve gast.
Dus ik was een beetje in shock toen hij zijn toekomstig beroep vol overtuiging verkondigde en er maar niet van af te brengen was. Ook niet na het op noemen van al zijn nare ‘voorgangers’. Nee, want hij zou een goeie dictator worden. Pas na een lange discussie ging hij om en snapte hij de definitie van dictator en dat dat niet strookte met zijn plannen.
Hij wil nu wereldleider worden……

Eerst gaat het gesprek enkel over macht, geld en de baas zijn.
Het leven willen bepalen er zo vat op krijgen wellicht.
Maar waarom, waarom is zijn gevoel hier over zo sterk?
En waarom wil hij niet astronaut, cameraman, profvoetballer of piloot worden?
Uiteindelijk, dat duurt bij pubers altijd even, komt de aap uit de mouw.
Hij is bang om vergeten te worden. Hij is blijkbaar bezig met het feit dat hij na twee generaties niet meer zal bestaan.

Maar, probeer ik voorzichtig, belangrijk zijn voor de mensen om je heen doet toch dat niemand je vergeet? Ik voer Opa Joop op, dat is mijn vader en dus zijn opa, die hij nooit heeft gekend. Opa Joop leeft nog door in onze verhalen, in onze harten, die is toch nog steeds belangrijk?
Ja, maar over 100 jaar bestaat hij niet meer hoor, zegt hij resoluut.
En dat klopt, daar heeft hij een punt.
En weet je, dan besta ik dus over 200 jaar ook niet meer!!
Hij kijkt me aan met een blik aslof dat het ergste is dat je kunt overkomen, totaal vergeten worden en dan dus helemaal niet meer bestaan.
Ja, dat klopt, zeg ik, maar wat is daar dan erg aan, je bent toch dood?
Dat is verschrikkelijk tante Ilse! Dat wil ik niet!!

Het gaat hier dus eigenlijk om de grootste vraag die er bestaat, de zin van het leven.
Zeg daar als tante maar eens iets zinnigs over tussen het gamen, chips eten en 7-up drinken door.

En worstelen we niet allemaal met die vraag?
En zijn we niet allemaal bezig met vooral maar gezien te worden….
Getuige deze blog bijvoorbeeld.
Voor een zinvol antwoord of prettige denkrichting hebben we nog wel wat meer logeerweekendjes nodig.

Of mijn filosofische neef ooit wereldleider gaat worden is nog even afwachten, dat hij voorlopig in vele harten bestaat omdat hij zo bijzonder is, dat is een ding dat heel zeker is.

En de krant van afgelopen zaterdag bewijst maar weer dat mijn neef en ik niet de enige zijn die worstelen met dit soort vragen.

krant, diktators

Breekjaar

breekjaar

Een stormachtige maandagmiddag in october

Locatie: de Pionier, Utrecht

Ilona (mijn JVtv compagnon) en ik lopen een kaal, oud klaslokaal in.
Het klinkt er hol en er liggen tapijttegels op de grond van 16 verschillende merken en kleuren.
In de ramen en op fatboys hangen onderuitgezakt een stuk of 15 jongeren;
dit beeld vind ik al zo feestelijk dat ik een grote grijns niet kan onderdrukken.

We zijn op bezoek bij Breekjaar, een jaar waarin schoolverlaters zichzelf kunnen ontdekken en meer te weten komen over wie ze zijn en wat ze kunnen. Want hoe moeilijk is het kiezen als er zoveel te kiezen is en je jezelf en de wereld net een beetje begint te ontdekken.

Hoewel hun houding zo hangend op de grond desinteresse uitstraalt kijken ze ons vol verwachting aan. Alsof wij de mensen zijn die de echte wereld mee naar binnen nemen.

Ze willen als de pioniers van Breekjaar een documentaire maken over hun bijzondere jaar.  Alleen hebben ze dat nog nooit gedaan. Ze zijn gewoon begonnen met draaien en kwamen er achter dat dat toch niet zo’n goed idee was. Ilona en ik proberen ze te coachen in het maken van een plan van aanpak. Er komen heel veel vragen en er worden naar aanleiding van de antwoorden weer nieuwe plannen gesmeed.

Ik probeer niet TE veel tips te geven, en dat is best moeilijk, want er is nog zoveel te vertellen, maar ze moeten het vooral zelf gaan ondervinden en gewoon gaan doen.
Het moet immers hun eigen film worden en ze mogen hun eigen fouten maken. Ze behoeden heeft geen zin, poei….

De dynamiek in de groep en het enthousiasme is inspirerend. Er komen ook persoonlijke vragen over opleiding en achtergrond en als ik vertel over mijn hopeloze schoolcarriere hangen ze niet meer achterover, maar aan mijn lippen. Want niet alleen willen ze leren over het vak maar vooral over het leven.

Na afloop van de sessie maakt een boomlange jongen zich los van de groep en komt verlegen op me af. Hij had nog een vraag, uiteindelijk waren het er meer dan tien. En hij vertelt gepassioneerd over de twee intense maanden die de de groep al achter de rug heeft, de moeite die hij heeft met zijn baantje als vakkenvuller, want ja ze moeten wel werken om zelf mee te betalen aan Breekjaar en over dat hij wil onderzoeken of hij regisseur wil en kan worden. Over zijn moeder die vroeger ook wel eens had gemonteerd en dat nog deed met tapes. Hij keek mij aan met een blik alsof hij het over dinosauriers had. Over mijn eigen tape-tijd zeg ik maar even niets.

Glimmend loop ik het pand uit. Hoe mooi is dit, jonge gasten coachen, ze inspireren met je eigen passie voor je vak en je persoonlijke verhaal, hoe simpel, kost je een paar uur en wat een rijkdom.

Eigenlijk zou je elke middelbare schoolverlater een breekjaar gunnen.
Zelf zit ik er trouwens ook aan te denken……

http://www.breekjaar.nl