Ze nemen mij erbij….

IMG_7213

Is dit nou wel zo’n goed idee geweest vraag ik mijzelf af, alleen op vakantie…

Om drie uur vannacht stond de taxi voor de deur, slaapdronken stap ik achterin en voor ik het weet sta ik op Schiphol waar iedereen heel gewoon doet over de drukte op dit achterlijke tijdstip.

Door een tussenstop kom ik pas rond half 12, griekse tijd aan op het eiland. Waar, volgens de instructies aan de overkant van de airport ene Ruth met ‘curly hear’ in een grijze Punto klaar zal staan om me naar Scala Erresos te rijden.

5 minuten later stuiven Ruth en ik over de bloedhete wegen.
Ze spreekt geen Engels maar ze spreekt wel Duits.
Duits!
Een rit van 2 uur….

Ruth is een stevige volbloed Griekse met woest haar en dito rijstijl. Eerst is het eiland nog weelderig en groen maar na een uur wordt het kaal vulkaan landschap, gelukkig  komt de staalblauwe zee in de verte steeds dichterbij…. Af en toe ben ik bang dat de punto het wegdek niet aankan maar we bereiken toch schadevrij mijn logeer adres voor deze week.

Ik word ontvangen door Sue. Die me vraagt of ik niemand bij me heb, nee ik ben alleen,
of ik dan vrienden heb die ik hier ontmoet, eh nee ook niet.
Ik kan haar blik niet helemaal plaatsen maar echt normaal vindt ze het niet.
Nee dat geeft moed!

Als ik even later het dorp verken, voel ik me totaal ontheemd tussen al die mensen die al helemaal het strandleven leven.

En daar zit ik dan, op een terras aan zee met m’n drankje en vraag
me af, nog totaal onwennig aan mijn nieuwe situatie
Hoe doe ik dit?
Waar begin ik?
Hoe begin ik?
En waar is mijn stoere doortastende kant precies gebleven?

Gelukkig is er wifi en krijg ik van allerlei kanten fijne appjes.
En een duik in de heerlijk frisse zee helpt ook.

Laat het avontuur maar beginnen!!!
Maar in plaats daarvan val ik in een onrustige slaap.

Later op de avond…

De zon zakt gemoedelijk in de zee en het is nog steeds bloedheet maar de zeewind maakt het zeer aangenaam. Ik bestel een salade en tzaziki.
Het terras is op een paar plekken na, nagenoeg leeg.
Ik begin zowaar een beetje te wennen en staar na mijn eerste wijntje wat mistig over het water als het terras in ene overspoeld wordt met dames. Waar komen die zo plotseling vandaan en waarom komen ze allemaal tegelijkertijd?
Is dit een soort stil zwijgende afspraak waar ik niets van weet?

Ik zit aan een tafel waar telkens een stoel bij weg gehaald wordt. De extra tafel is ook al meegenomen. Ik probeer uit alle macht net te doen alsof ik helemaal op mijn gemak hier gewoon zit te zitten aan die ene tafel zonder stoelen.

Als een groepje nog een tafel nodig heeft wordt er naar mij gekeken en vriendelijk gevraagd of de tafel mag worden aangeschoven en ze nemen mij erbij. Ofcourse, bevrijd uit mijn onhandigheid sluit ik me met plezier aan. En zo beland ik in een luidruchtig groepje Britten met enorme tatouages en heftige kapsels en word ik direct voorgesteld aan 15 andere dames als Ilse from Holland.

Er staat blijkbaar iets te gebeuren…
Er worden pennen en papieren uitgedeeld.
Voordat ik weet wat er aan de hand is heeft de tafel achter me blijkbaar gehoord dat ik uit Nederland kom en roept dat ik hun team moet komen versterken.
Team?
Het gebarende groepje ziet er eigenlijk veel aantrekkelijker uit dus ik maak me los van de Britten en schuif aan bij het knappe clubje. Dat bestaat uit drie Belgen en drie Noren.
So far so good.

Ik begrijp dat er een quiz aan zit te komen en dat er gewonnen moet worden. Ze gebaren heldhaftig naar de Britten dat ze mij gestolen hebben. Een warm welkom.

De Belgen en de Noren komen hier al een aantal jaar en zo krijg ik veel informatie over waar ik morgen naar het strand moet en dat de verdeling nogal strikt is. Er schijnen zelfs vlaggetjes op het strand te staan zodat je bij je eigen land kunt gaan liggen.
Waar ben ik in terecht gekomen?!!
Dit alles gaat gelukkig wel in een uitermate gemoedelijke sfeer maar toch…
beetje weird is het wel.

De pullen bier gaan rond als de quiz begint en er wordt driftig overlegd en geschreven. Uiteindelijk wordt ‘ons’ team tweede wat gevierd wordt met nog meer pullen bier,
ik bestel een water want die overgeslagen nacht begint te tellen.

Er wordt gedanst en gesjanst in cafe Roots als ik mijn team verlaat en nog even alleen ga wandelen over het strand, de sterrenhemel is prachtig en het geluid van de golven maakt slaperig. Mijn eerste lange vakantie dag kent zomaar een feestelijk slot.

IMG_7327

Glasgow’s Finest

IMG_7105

Soms is het moeilijkste van regisseren loslaten.
Wanneer grijp je in en wanneer laat je het gaan…..
Regisseren impliceert nl dat je het stuurt.
Vandaag was ik blij dat ik durfde los te laten.
We draaiden een interview met de schilder Peter Howson.

Hij was duidelijk heel nerveus. En als wij als ArtMen crew binnen komen dan komt er ook wat binnen. Niet alleen zijn we met z’n zessen, wat al pittig is, maar soms lijken we ook een stel hongerige wolven. Respectvol maar gretig en als kunstenaar sta je er dan toch alleen voor.

Hij was voor alles in, ik moest het maar zeggen. Maar ik kreeg al snel het gevoel dat ie het liefst aan het werk wilde. Wat uniek is, want de meeste kunstenaars willen alles behalve dat je over hun schouders mee kijkt naar hoe ze het doen.

Het eerste deel van het interview kijken we Peter dan ook op z’n rug. Hij praat eigenlijk via zijn schilderij met Jasper en David. En intussen brengt hij leven in een portret waar hij mee bezig is. Ik merk dat de jongens ook worstelen met de setting. Iemand bevragen zonder dat je hem aankijkt, heeft iets ongemakkelijks en is moeilijk omdat je natuurlijk contact wil maken en dat doe je toch doorgaans door iemand aan te kijken.
IMG_7113
Maar het geduld en vertrouwen worden beloond. Na een minuut of 15 draait Peter zich om. Durft hij en het gesprek dat volgt is mooi en intens. Peter Dowson is iemand die alle zwarte kanten van het leven in de ogen heeft gekeken en hij vertelt daar heel open en ontwapenend over.

Zo’n gesprek dat je het liefst  integraal zou willen uitzenden. Gaat nog een worsteling worden in de montage.

Het schilderen houdt hem eigenlijk op het rechte pad. En als je naar zijn schilderijen kijkt zie je ook welke demonen hij heeft te bevechten. Heftig werk.

Wat is mooier dan een programma te maken waarbij je kunt doordringen tot de kern van iemands kunstenaarsschap. Noodzaak is vaak de drijfveer, maar het is niet iedereen gegeven het zo te verwoorden.

Kijken dus vanaf half september ArtMen!

NL 2 om 19.20 uur
15 sep Brussel
22 sep Istanbul
29 sep Glasgow
06 okt Kopenhagen

Ich bin (k)ein Fellini

Federico-Fellini-Anita-Ekberg-La-Dolce-Vita-set

Als ik opzichtig een shot probeer uit te leggen aan mijn cameraman of vrouw of als ik driftig met mijn handen aan het praten ben in een montage set dan komt het nogal eens voor dat een collega voorbij loopt en vraagt of het wel goed gaat met Fellini.
Dat zeggen ze niet omdat ik zoveel op de man lijk.
Fellini is de norm en als je maar iets in je hoofd haalt als regisseur krijg je al gauw de stempel ‘Weer zo’n Fellini’.
De uitdrukking is vakjargon geworden.
Natuurlijk omdat niemand aan de man kan tippen. En omdat elke regisseur eigenlijk misschien wel diep in zijn hart een Frederico Fellini zou willen zijn…..

Op zijn 10de liep hij weg om zich aan te sluiten bij het circus. En dat snap ik wel, ik wilde tot mijn 10de zo graag clown worden en ook meereizen met het circus, op avontuur met spannende exotische types… verder loopt elke vergelijking met de maestro overigens spaak.
Fellini verbeeldde zijn dromen op sublieme en totaal eigen onnavolgbare wijze.
De Fellini-tentoonstelling in het EYE filmmuseum is er eentje om je even helemaal in onder te dompelen. Al die filmfragmenten, foto’s, posters en verhalen bij elkaar, te gek. Expressieve koppen, mooi van lelijkheid, rauw en puur, echte schoonheid en schoonheden. Vrouwen met echte lijven. Niks geen gestroomlijnde contouren.
Ik realiseer me ineens hoe gewend ik ben geraakt om naar ‘plastic fantastic’ films te kijken, de wereld van Fellini is mede daardoor een verademing.

Wat ik het allemooiste vond waren zijn dromenschets boeken.
Nooit geweten dat Fellini ooit zijn geld verdiende als striptekenaar.
Hij kon dus fantastisch tekenen.
Doe mij maar een Fellini voor aan de muur!dromenboek fellini

Vaak krijg ik de vraag welke film ik nog zou willen maken. Daar heb ik nooit een duidelijk antwoord op. Dus blijkbaar is die noodzaak er nog niet of moet die zich nog aandienen. Dus een echte Fellini zal ik wel niet meer worden. Maar ik ben zeer tevreden als echte Vocking.  Want wat is er nou mooier dan de schoonheid van de wereld te mogen laten zien in mijn programma’s?!

‘It is only when I’am doing my work that I feel truly alive’ Frederico Fellini

Melkmeyd

foto[2]

Met drijfnatte jassen van de niet ophoudende regen, zomer 2013, sloten wij aan in de lange rij museumgangers.
Wachten is niet direct mijn sterkste kant, maar voor het Rijks moet je wat over hebben.
Na ons van de klamme jassen te hebben verlost stonden we blijkbaar zomaar binnen.
Vraag me niet hoe, maar toen ik vroeg waar we ons kaartje moesten laten zien keek de medewerker me zo glazig aan.
‘U bent al binnen’.
Gewoon onbewust illegaal het museum binnen gedrongen blijkbaar.
Aan de beveiliging schort nog wat of ik bezit inmiddels kwaliteiten die me nog eens van pas gaan komen in de toekomst.

Ik hoef natuurlijk niemand te vertellen hoe geweldig, mooi, indrukwekkend en prachtig het Rijksmuseum is.
Want los van het gebouw, struikel je er over de meesterwerken.
Het is zelfs zo adembenemend dat na anderhalf uur mijn kop zo vol zat dat ik er uit wilde, regen of geen regen.
Regen.

Maar wat mij het meest trof, gek genoeg, was een heel klein, über bekend werk.
Op duizend manieren al afgebeeld en commercieel uitgebuit. Van pakken melk tot tafelkleedjes en van koffiekopjes tot placemats. Nooit begrepen, vond het maar een uitgekauwd plaatje.
Totdat ik er voor stond. Het melkmeisje van Johannes Vermeer.

Dat duurde even want het was dringen geblazen en wachten op je beurt. 
Dat verhoogt de beleving overigens niet, zeker niet als er een Duitse tour voorbij komt om het ‘Milchmädchen’ luidruchtig te duiden. 
Maar toen ik eindelijk mijn plek voor het schilderij kon innemen, vergat ik onmiddelijk de drukte.
Het beeld greep me totaal.
Wat is dat een PRACHTIG schilderij!
Het ontroerde mij enorm.
Was er beduusd van.
Dat een schilderij dat met je kan doen en dan ook nog een beeld dat je zo goed kent. 
Het is zo mooi verfijnd, zo mooi van kleur, licht, zo delicaat en toch heel stevig. Het was magisch. Ik heb dat zelden, dat een schilderij mij zo ontroert.

Toch mooi als iets niet kopieerbaar blijkt te zijn, want toen ik later in de museum winkel liep en de zoveelste multomap met het melkmeisje zag liggen vond ik het maar zo’n slap aftreksel van dat wat ik net had gezien.
En gelukkig maar.