ZomerExpo VLOG

Een vlog is eigenlijk een blog maar dan de video variant.

De afgelopen maanden lieten ruim 1700 gevestigde en niet-gevestigde kunstenaars hun werk anoniem beoordelen door de juryleden van de ZomerExpo. De hoofdprijs: een plek in de zomertentoonstelling van het Gemeentemuseum Den Haag!
In mooi Utrecht was een van de voorrondes en omdlat de ZomerExpo zo feestelijk is om te maken een kort lokatie vlogje uit mijn eigen stadsie. Werken met mijn vertrouwde cluppie.

Alles over de ZomerExpo is te vinden op:
http://www.zomerexpo.nl

En de uitzendingen zijn te zien bij Kunstuur van de Avro.
http://avro.nl/kunstuur/

Het bloemstukje

bloemstukje

Van die momenten dat je denkt, why me….

Zo had ik van de week een begrafenis en kreeg ik bij het verlaten van de kerk een bloemstukje in mijn handen gedrukt. Ik ben nooit de beroerdste dus natuurlijk ging ik dapper in de rij bloemstukjes-dragers staan.

De begrafenis onderneemster legde ons uit dat we in 2 mooie rijen moesten gaan staan en dat dan zodadelijk de kist langs de bloemen zou worden gedragen. Een mooie erehaag voordat de kist in auto zou worden getild.

Ik keek de twee inmiddels keurig geformeerde rijtjes vluchtig rond en kwam tot de conclusie dat de ‘jongeren’ deze taak toegedicht hadden gekregen. Heel even genoot ik van het feit dat ik opeens tot ‘de jongeren’  behoorde.

Ok het gezelchap was behoorlijk aan de leeftijd maar toch.
Als je je maar omgeeft met bejaard spul kan je je weer even helemaal jeugdig wanen, tip!

Maar dat mooie moment werd bruut verstoord door een dame, een iets ‘oudere jongere’,
die zich uit de keurige formatie los maakte.
Ze keek ons, de andere bloemstukjes-dragers, hulpeloos aan.
De dame kreeg het zo aan haar rug van haar zware bloemstuk.
En ze wilde haar grote stuk heel graag ruilen met een kleiner stuk.
Ze hield het niet vol, had net een operatie achter de rug, een hernia verleden en nog
veel meer ergs.
Ik dacht nog, wat een tuttebel, hoewel je dat soort dingen natuurlijk niet moet denken, al helemaal niet op een begrafenis, en al HELEMAAL niet als collega bloemstukken draagster.

Maar voordat het medisch dossier verder gelicht kon worden schoot ik te hulp.
Galant en als altijd veel te impulsief.

Met verve gaf ik haar mijn vederlichte gele roosjes en kreeg ik van haar het grote plompe bloemstuk, met opluchting, in de handen gedrukt.

Dat had ik niet moeten doen….

De wilde, licht vrolijke, maar gelukkig toch stemmige bloemen van het inmense boeket,
leken wel gemaakt van beton. Mijn hakken verdwenen direkt diep in de rand van het
bloemperk waar ik toch al wat onhandig stond.
Niks muts!
Die vrouw had gelijk!!
Dit was een bloemstuk waar je als gezond jong mens acuut een hernia van zou krijgen.

Goed. Niets meer aan te doen. De hakken stonden stevig in de aarde waardoor ik in iedergeval rechtop bleef staan.
Ik probeerde uit alle macht zo’n plechtig en ontspannen mogelijk gezicht te trekken. Mijn bovenarmen begonnen al gevaarlijk te trillen en in geen velden of wegen een kist in aantocht.

In mijn hoofd speelde zich al de meest verschrikkelijke scenario’s af, heel fijn zo’n beeldende fantasie.

Nu heb ik echt helemaal niets tegen het prettig in de belangstelling staan.
Maar dan niet op deze manier!!!

De zonnebril

zonnebril

Ik loop met mijn mevrouw door de V&D op zoek naar een geschikte zonnebril,
daar zij mijn über hippe witte zonnebril niet trekt.
Volgens haar zit ik er, mode-technisch gezien, compleet naast.

Ik laat haar vervolgens dan maar zelf een geschikt exemplaar voor mij uitzoeken,
ik spaar die dingen immers, dus een nieuwe zonnebril komt altijd van pas.

Soms zijn zonnebrillen net paraplu’s, je raakt ze op onverklaarbare wijze kwijt,
ze gaan altijd kapot en op het moment dat je ze nodig hebt, heb je ze doorgaans niet bij je. Mijn strategie is nu dan ook: verspreiden!

Ondertussen gaat de mode-politie als een dolle door de rekken met zonnige brillen en dat
geeft mij even de gelegenheid om rond te kijken, en dan is de V&D een echte aanrader.

Een paar meter verderop, bij de afdeling leuke accesoires steekt een hele lange man boven een kast uit. Hij heeft een wat sullige onbeholpen uitdrukking op zijn gezicht.
En om zijn nek hangt een losjes geknoopte lelijke sjaal.
Zo’n sjaal waar je niks aan hebt op koude dagen.
Hij kijkt naar de sjaal alsof hem zojuist een oneerbaar voorstel is gedaan.

Dan zie ik een stuk lager zijn vrouw staan. Een klein gedrongen vrouwtje met een veel te blije jas. Ze bekijkt haar man heel serieus.
De man trekt de sjaal wat losser maar de vrouw is het daar helemaal niet mee eens en trekt de sjaal weer strak. Ze spreekt hem bestraffend toe, ‘Nee Henk, dat is juist hip Henk!’

Hij haalt onhandig zijn schouders op en kijkt weer naar de sjaal. ‘Ohh’ zegt hij
zonder dat er iets van een mening door klinkt.

Hij staat er zo aandoenlijk en hulpeloos bij dat ik de neiging heb om heel hard  te roepen:
NEE, HENK!
DOE HET NIET HENK!

Maar voor ik kan ingrijpen staat mijn mevrouw voor mijn neus met een nieuwe, mode verantwoorde zonnebril die ik natuurlijk even moet proberen.

Als ik even later bij de kassa sta met mijn a.s. nieuwe bril zie ik ook de lange man aan komen lopen, hij sluit achter mij aan, met de nieuwe lelijke sjaal in zijn hand.
Ik knik hem bemoedigend toe en laat mijn zonnebril zien.

Tja, Henk…. Alles voor de liefde Henk!

De Droomshow

droomshow

Canon van de Nederlandse TV geschiedenis

Het was me het weekje wel…
Wennen aan een nieuwe Z@ppelin op de buis, na 9 jaar de netstyling te hebben gemaakt en drie dagen later bij de onthulling van de canon van de nederlandse kindertelevisie horen, dat ons programma DE DROOMSHOW als populairste programma van de jaren ‘90 is opgenomen. Wauw!

Onze DROOMSHOW naast Q&Q, de Stratenmaker op Zee show, Theo & Thea,
Ja, zuster, nee, zuster…
Bij de 50 beste TV-programma’s horen van 60 jaar kindertelevisie is toch een prestatie van formaat! Dat smaakt naar meer…

Het was tijdens het maken van de nieuwe serie ‘Wordt Vervolgd’ dat Judith de Bruijn, Ilona en ik bij Han Peekel werden weggekaapt door de AVRO.
Om daar samen o.l.v. Hans Lubberding de Avro-jeugd afdeling vorm te gaan geven.
Dat waren roerige tijden waarin we heel veel nieuwe programma’s bedachten en produceerde.
De Confettieclub, Basta, De Klimrekkwizzz, Monumentenslag en nog veel meer.
DE DROOMSHOW was onze grootste productie, als ambitieuze dames wilden wij een spraakmakende spelshow maken. Met veel sfeer, kleur en aktie.

We bedachten dan ook verschillende werelden met hun eigen spellen.
Zoals het negerzoenenspel uit de snoepfabriek maar ook de glibberende bezemstelen uit de spookwereld, allemaal even mooi gemaakt en aangekleed met bergen props en rekwisieten.

Het was mijn eerste meercamera klus en dat was gelijk in het diepe…

Het succesvolste spel was de Derrie Douche, de wekelijks terugkeerende vragen-ronde waarin foute antwoorden gelijk afgestraft werden met een bak slijm dat over de kandiaten werd uitgestort. Hilarisch en nog nooit vertoond.

Ik heb het de afgelopen jaren in vele varianten in andere programma’s weer terug zien komen maar het was nergens zo vies en mooi als bij DE DROOMSHOW. Onze ‘slimie’ kwam dan ook helemaal uit Zwitserland en was gemaakt van natuurlijk materiaal. Je wilt niet weten hoe dat na een paar weken studio begon te ruiken.

DE DROOMSHOW was een bijzondere tijd waarin we alles durfden en gewoon maar deden.
Geweldig dat de kijkers van toen ons belonen met deze opname in de canon.
Ik ben er reuze trots op!
En ga weer geinspireerd aan de slag, net zoals toen: onverschrokken en met lef, gewoon doen….

Tijdelijk

tijd

De vakantie is uitgepakt en het werk ligt met stapels klaar om een fris nieuw seizoen in te duiken. Met weemoed denk ik terug aan de eindeloze zee van 21 vrije dagen die voor me lagen. Waar zijn die toch alle 21 zo plots gebleven?

Tijd is een raar iets en het lijkt wel of ze steeds sneller gaat.
Behalve dan in de file of voor de verkeerde rij bij de kassa.
Want dan begint de tijd in enen te kruipen.

Gaat tijd eigenlijk sneller naarmate je ouder wordt?
Of wordt tijd enkel kostbaarder, omdat je weet dat het een keer je tijd gaat worden?

Vroeger dacht ik er in ieder geval totaal niet over na.
Ik was jong de rest van de wereld gewoon oud.
En oud was iets van later, dat lag ver, eindeloos ver weg in de tijd.
Maar inmiddels is dat later allang vandaag.
Zo’n begrip als jeugd krijgt eigenlijk pas echt betekenis als je zelf ouder wordt.

Ik lees in boeken en bladen dat je – om geen last van TIJD te hebben –
vooral in het hier en nu moet leven, dat schijnt dan echt te helpen….
Nou daar merk ik dus echt helemaal niks van!
De tijd glipt nog steeds even hard door mijn vingers.
Dagen die te kort zijn, weken die te weinig dagen hebben, maanden die elkaar schribarend snel opvolgen.
En dat ondanks dat ik nu helemaal in het NU leef…

Ik moet denken aan mijn neefje Dirk. Toen de laatste logeerpartij ten einde liep zuchte hij met
veel gevoel voor dramatiek (dat heeft ie van zijn tante):
‘Ja, maar tante ilse, waarom duren leuke dingen eigenlijk altijd zo kort en stomme dingen altijd zo lang!?’
Ik heb iets gezegd in de trand van dat het ook allemaal zwaar oneerlijk was.

Maar Dirk heeft natuurlijk groot gelijk.
Conclusie: mijn leven is gewoon TE leuk!
Geen wonder dat het voorbij vliegt….

He fijn, mijn filosofische neef Dirk komt van het weekeind weer logeren samen met zijn broer Simon.
Wie weet wat voor mooie inzichten de mannen me gaan geven.
Ik ga er in iedergeval heel bewust van genieten want voor je het weet is het weer voorbij.

Gebrek aan richting

gebrek aan richting

Okee, ik heb een ‘ding’ met routes….
een ‘DING’ ja!
Nou laat ik het zo zeggen, de weg vinden is NIET mijn ‘ding’.
En laten we wel wezen, een vrouw van de wereld, zoals ik, mag toch ook wel een ‘ding’ hebben!?

Zonder nu direkt een deuk te willen slaan in mijn solide imago kom ik er toch eerlijk
voor uit een enorme muts te zijn in het vinden van de weg.
Ik kan nog verdwalen als ik naar de Albert Heijn fiets.
Laat staan als ik de stad uit moet. En dat moet ik nogal eens…

Ik kan zwaar jaloers zijn op die types die over de A15 en de N312 praten en ook
daadwerkelijk weten waar die wegen precies liggen en waar ze je naar toe brengen.
Maar het lijkt erop alsof dat soort gegevens in mijn hoofd weglekken,
ze verdwijnen naar een tot op heden onbekende plek.

Maar mijn reizende leven veranderde voor de volle 100% bij de komst van de navigator!

Ik denk dat ik ook de eerste Nederlander was die zo’n ding heeft aangeschaft.
En wat een rust. Geen onhandig grote kaarten meer glazig bestuderen.
Nooit meer stress onderweg want ‘Mieke’ navigeert mij probleemloos van A naar B.

Een kwestie van een adres intypen en voila, Mieke zegt: ‘links’ of ‘rechts’.
Of: ‘omkeren indien mogelijk’. Want je moet zo’n Mieke wel leren begrijpen natuurlijk.
Dat gaat niet zomaar. Nee, je moet invoelen hoe Mieke het bedoelt, heel leerzaam.

Het nadeel is wel, dat meerijders nogal eens de neiging hebben het beter denken te weten dan mijn Mieke en daar kan je knallende ruzie over krijgen, daar ik helemaal voor Mieke ga.

Nu was mijn navigator na jaren trouwe dienst toe aan verfrissing. En zo klikte ik van de week mijn nieuwe Mieke op het dashboard. Vol verwachting keek ik uit naar wat de verbeterde Mieke mij aan extra’s te bieden zou hebben. Opgetogen ging ik op weg. Mieke’s stem was nagenoeg onveranderd, he lekker, dat voelde direkt vertrouwt.

Maar toen we de eerste oprit naar de snelweg naderden begon ze me toch te mekkeren:
‘over 400 meter, ga de snelweg op’,
‘over 300 meter, ga de snelweg op’,
‘over 200 meter, ga de snelweg op’,
‘ga nu de snelweg op’……

Wat is dit? Mieke 4 dummies?

En om de havenklap hoorde ik: ‘u rijdt te hard’ …. en zoiets zou ik nooit doen.
Bovendien bemoeide mijn oude Mieke zich nooit met dat soort zaken!

In gedachten stelde ik mijzelf gerust met het idee dat dat allemaal vast te verhelpen zou zijn, kwestie van instellingen, nu even niet aan te passen zo onder het rijden.
Terwijl ik daar aan zat te denken hoorde ik Mieke weer:
‘u nadert een file, nieuwe route -berekening’
Wat nu weer?
Ik wilde helemaal geen nieuwe route- berekening, ik wilde de vertrouwde file in…

Ik wierp een blik op de 2d kaart en zag dat ik van Mieke de snelweg af moest, zonder na te denken zwenkte ik naar rechts.

Ik ben zo gewend blind op mijn Mieke te kunnen vertrouwen dat ik haar van nature volg.
En dat was geen goed idee. Ik hoorde Mieke om de havenklap roepen: ‘nieuwe route berekening’
en ze stuurde me van klaverblad naar klaverblad, ik raakte de draad volledig kwijt en
voor mijn gevoel heb ik de ringweg rond Utrecht meer dan 3 keer gezien.

Volledig in de war strande ik ergens op een B weg richting Zeist terwijl ik met mijn oude Mieke allang op de plaats van bestemming had kunnen zijn.

Ik ben woest op nieuwe Mieke, ik dreig haar dan ook hardhandig uit het raam te werpen…

Als ik de weg weer heb terug gevonden besluit ik dat ik, ondanks mijn enorme hopeloze richtingsgevoel moet afkicken van Mieke. Het is niet anders.

Dus deze week ben ik cold turkey, zelf, dus zonder Mieke aan het rijden.

Als ik jullie tegenkom en een ietwat verdwaalde indruk maak dan weten jullie in ieder geval
waardoor dat komt….